The City and Me

The Blower's Daughter

2006-08-21T03:04:00.000-07:00

เด็กน้อยคนหนึ่งถือกุญแจ 1 อันไว้ในมือเสมอ
ไม่มีใครเคยเห็นเด็กคนนั้นยิ้มเลย
บรรพบุรุษสอนเด็กน้อยว่า ตราบใดที่ยังเก็บกุญแจนั้นไว้กับตัว เธอจะปลอดภัย

วันหนึ่ง มีเด็กน้อยอีกคนทำให้เด็กเจ้าของกุญแจยิ้มได้ เธอจึงมอบกุญแจให้กับเด็กคนที่ว่านี้ไป และกำชับว่า "อย่านำกุญแจไปเปิดกล่องนั้น" เพราะในนั้นบรรจุดวงตาทั้งสองข้างของเธอไว้

ต่อมาวันหนึ่ง เด็กคนที่ได้กุญแจ ก็นำกุญแจนั้นไปเปิดกล่อง
ลม กับอะตอมทั้งหลายในมวลอากาศพัดโถมเข้าไปในกล่อง ดวงตาที่อยู่ในกล่อง ร้องไห้

And so it is. The shorter story. No love, no glory. No hero in her sky.

หลังจากวันนั้น เด็กน้อยเจ้าของกุญแจผู้เป็นเจ้าของกล่องใบนั้นกับเจ้าของดวงตาคู่นั้น ไม่เคยพูดอะไรออกมาซักคำเดียว อีกเลย

ไม่มีใครได้ยินเสียงของเด็กคนนั้น อีกเลย นับจากนั้น

Soon your sugar-daddies will all be gone.
You'll wake up some cold day and find you're alone.
You'll call to me but I'm gonna tell you: "Bye, bye,bye,
"When I turn around and walk away, you'll cry, cry, cry,

Bacteria = Few

2006-08-16T23:20:00.000-07:00

ในรอบสัปดาห์นี้ฉันเข้า 3 โรงพยาบาล
วันศุกร์-จุฬาลงกรณ์ เมื่อคืน-กรุงเทพคริสเตียน เมื่อเช้า-มิชชั่น

ฉันเริ่มจากวันเสาร์ที่จับไข้สูง ทำอะไรเลยไม่ได้นอกจากนอน เมื่อนอนแล้วก็ฝันร้ายๆ (ฝันว่าทำงานไม่เสร็จแล้วโดนด่า, เอ้า จริงๆ ) แต่ฉันก็นอนนอนนอน อยากปล่อยให้ไข้มันสลายหายไปเอง ดังนั้นฉันจึงนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้นไป 3 วัน (ดีนะที่เป็นช่วงหยุดวันแม่พอดี เสาร์-อาทิตย์-จันทร์) วันอังคาร วันพุธ มาทำงาน ฉันนึกว่าหายดีแล้ว ไอ้สิ่งที่เรียกว่า ไข้ เดี๋ยวมันก็น่าจะหายไปเอง

คุณเคย --หนาว-- ชนิดที่ว่าห่มผ้ายังไงก็ยังหนาวไหม?

เมื่อคืนนี้ อยู่ๆ ฉันก็ไข้ขึ้นสูง หนาวสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด เป็นเรื่องบังเอิญมากที่แม่มาค้างด้วยคืนนั้น แม่เลยพอฉันไปโรงพยาบาลจุฬาฯ เข้าห้องตรวจฉุกเฉิน แต่คิวยาวทำให้พยาบาลบอกแม่ตามตรงว่า จาก 'ตอนนี้' คือสี่ทุ่ม คุณต้องรอไปจนถึงเที่ยงคืนถึงจะได้ตรวจ

ไม่ได้การ... แม่ฉันจูงแขนออกจากที่นั่น ไปโรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน
ที่นั่นหมอบอกว่ามีข้อบ่งชี้อาการน้อยมาก วินิจฉัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้ไข้ฉันขึ้นสูง 39 องศาและเนื้อตัวหนาวสั่น นอกจากจะเอกซเรย์ปอด ตรวจเลือดและตรวจปัสสะวะ

Bacteria = Few ผลในใบตรวจเลือดเขียนอย่างนั้น

ทว่าไอ้มีแบคทีเรีย 'บางตัว' ในกระแสเลือด ก็ยังพร่ามัวและ Unclear เกินไปอยู่ดี หมอจึงแนะให้นอนโรงพยาบาลคืนนั้น (ซึ่งก็คือ 'เมื่อคืน' นี้เอง คุณนึกภาพออกไหม) เพื่อเฝ้าระวังอาการ รุ่งเช้า-ค่อยเข้าพบแพทย์เฉพาะทางแผนก อายุรกรรม ให้เขาเช็คให้แน่ชัดว่าไอ้เจ้า Few แบคทีเรียนี่มันคือแบคทีเรียตัวไหนกันแน่

ฉันยังน้ำตาไหลไม่หยุด ขณะบุรุษพยาบาลเข็นรถที่ฉันนั่งอยู่ไปห้องนั้นห้องนี้ในโรงพยาบาล ใครต่อใครจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาประหลาด แต่คราวนี้อาจเพราะความเศร้าที่ทำให้ร้องไห้ ฉันคิดในใจ..."เอ่อ ใช่หวัดนกเปล่าวะ?" ใจวูบลงไปอยู่ที่ปลายล้อรถเข็น เฮ้อ ชีวิตเรามันสั้นเหลืออะไรเช่นนี้ (งือ งือ)

แต่คืนนั้นแม่อยากให้ฉันกลับไปนอนบ้าน

เมื่อเช้า ฉันเปลี่ยนโรงพยาบาล ไปหาหมออายุรเวชที่โรงพยาบาลมิชชั่น "ถ้ามันถึงขั้นติดเชื้อในกระแสเลือดแสดงว่ามันรุนแรง" คุณหมอชาวอินเดียบอก "ตอนนี้ไม่มีไข้แล้ว แต่บ่ายนี้ไข้อาจขึ้นสูงอีกก็ได้ใครจะรู้

และตอนนี้ (บ่ายโมง) ฉันกำลังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศแล้ว

ที่เล่ามาทั้งหมด มีใคร หาว หรืออ่านข้ามๆ ไปบางช่วงไหม?

-ฉัน- กำลังมีแบคทีเรียในกระแสเลือด ที่ยังตรวจไม่ได้ว่าคือตัวไหนเพราะยังอยู่ในขั้นเริ่มต้น, อีก 4 วัน ฉันอาจต้องไปตรวจเลือดอีกครั้ง, และในระหว่างนั้น ไข้จะขึ้นสูงมากจนหนาวสั่นเป็นช่วงๆ ในแต่ละวัน

-แต่- ใครจะมานั่งบรรยายเรื่องเหล่านี้ให้คนอื่นฟัง? เมื่อคุณก้าวเข้ามาในที่ทำงาน (หรือที่อื่นๆ ก็ตาม)

เมื่อเราบอกใครๆ ว่าเราป่วย เขารับรู้ แต่ว่าเขา 'รู้สึก' ถึงมันไหม?

ฉันจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรไปมากกว่าที่พอพูดได้ หรือคิดว่าพอจะมีใครสนใจฟังบ้างในบางที

เพราะใครเขาจะสนกัน? --ใช่ไหม?

Rude Phone

2006-08-15T03:36:00.000-07:00

คุณเคยถูกคนอื่นด่าทอเอาที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเขาไหม?

เพื่อนคนหนึ่งของฉัน เรารู้จักกันโดยบังเอิญเมื่อ 2 ปีที่แล้ว 10 ครั้งที่เขาโทรมา ฉันรับประมาณ 5
ฉันพยายามบอกเขาว่าการที่ฉันไม่ได้รับหมดทุก 10 ครั้ง ไม่ได้หมายความว่าฉันรังเกียจหรือเกลียดเขา
ส่วนเขา บอกว่าฉันใจร้าย มีโลกส่วนตัวมากเกินไป
...แล้วเขา 10:5 คนนั้นก็หายไป...

เพื่อนอีกคนของฉัน ฉันรักเขามาก เราเคยมีเวลาที่ดีด้วยกัน ดำน้ำดูปลา ขึ้นเขาฝ่าสายลมหนาวมาด้วยกัน
หลายครั้งที่เขาโทร.มา ฉันกำลังไม่สบายใจ และไม่อยากคุยกับใครเลยตอนนั้น
...แล้วเขาก็หายไปจากชีวิตฉันแล้วตอนนี้

การไม่รับโทรศัพท์ เป็นเรื่อง 'ผิด' ด้วยหรือ ฉันเคยคิดอย่างนั้นจริงๆ แล้วสมัยก่อนที่เรายังไม่มีโทรศัพท์ใช้กัน หากคนคนหนึ่งอยากจะคุยกับอีกคนหนึ่ง สิ่งที่เขาต้องทำคืออะไร ไม่ใช่การเดินทางด้วยตัวเองไปหาคนคนนั้น ทั้งที่บางทีก็ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่หรือเปล่า อย่างนั้นไม่ใช่หรือ

ฉันไม่ได้เรียกร้องว่าถ้าจะคุยกัน จะต้องถึงกับต้องเดินทางมาหา แต่ว่าถ้านึกสมมติว่าฉันไม่มีโทรศัพท์ซักเครื่องเลยอยู่กับตัวล่ะ ฉันจะมีความผิดไหมทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง

ภาพที่ฉันเห็นมันก็แค่เครื่องอะไรประเภทหนึ่งที่มีเสียงออกมาจากตัวมันเองได้ แม้ปลายทางอาจเป็นใครซักคนที่โทร.มา เขาก็แค่ใช้นิ้วกดปุ่มสี่เหลี่ยม 8 ตัว เมื่อเทียบกันแล้ว

ฉันผิดมากหรือที่เลือกที่จะไม่อยากคุยกับใครในเวลาไหน ไม่เช่นนั้นเราทุกคนจะมี Hiding Place ไปทำไม
ฉันสมมติ ว่าไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังได้หรือเปล่า

*******************

วันหนึ่ง ฉันรู้สึกแย่มาก มีคนคนหนึ่งที่ฉันอยากคุยด้วยมากที่สุด ณ เวลานั้น เขาจะไม่รับฟังเรื่องที่ฉันจะเล่าก็ได้ ขอแค่ได้ยินเสียงเขาก็พอ

แต่เขาไม่รับโทรศัพท์

คุณน่าจะเคยได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันนั้นมาบ้างใช่ไหม

ฉันกลับมานั่งสงสัยครุ่นคิดว่า หรือการมี 'โลกส่วนตัว' นั้นใกล้เคียงกับคำว่า 'ไม่เห็นแก่' ผู้อื่น?

(ถ้าว่าง) คุณช่วยบอกฉันทีนะ

All we can do is pray

2006-08-08T00:25:00.000-07:00

มีคนเคยถามๆ กันว่าอะไรเป็นปัจจัยให้บุคคลหนึ่งประสบความสำเร็จ
เรื่องทำนองนั้นอาจถูกถามพอๆ กับประโยคที่ว่า "แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้คนๆ หนึ่งโชคร้าย" ทำให้คนนั้นเจอแต่เหตุการณ์แย่ๆ

ชัยยุทธ์ พลายเพ็ชร เจ้าของงานออกแบบมิสเตอร์พี-ขายราคาแพงๆ อยู่ในร้าน Propaganda เคยตอบคำถามที่ว่า "มีคนเก่งหลายคนแต่ทำไมจังหวะไม่เอื้ออำนวย" หรือว่า "งานสร้างสรรค์เขาโคตรดีแต่ว่าไม่มีใครมองเห็น"

ใครคนหนึ่งถามเขาต่อ "แล้วอย่างนั้นจะทำอย่างไรดี?" ชัยยุทธ์ตอบอย่างจริงใจที่สุดว่า "ผมก็คงจุดธูปภาวนาให้เขาโชคดี"

แต่เรื่อง 'งานสร้างสรรค์' ไม่อาจทำให้ฉันเศร้าได้เท่ากับชะตากรรมบางอย่างที่เราต้องเผชิญ

**************

คุณยายของฉันเป็นคนใจดี มีลูก 9 คน เลี้ยงมาจนโตครบถ้วนสมบูรณ์ ตอนนี้ลูกทั้ง 9 ก็หมั่นกันหมุนเวียนมาเยี่ยมดูแลท่าน

คนจำพวกหนึ่งชอบเข้ามาขอเงินคุณยาย เห็นว่ามีลูกๆ หลานๆ มาให้ไม่ขาด บางคนยืมแล้วก็คืน บางคนยืมแล้วไม่คืนก็มี แต่พอพวกเขากลับมาใหม่ คุณยายก็ให้ยืมอีกทุกครั้ง จนลุงๆ ป้าๆ บ่นกันหมดบอกว่าคุณยายไม่เข็ดเสียที

คุณยายชอบเก็บแมวหลงทางกับแมวไม่มีแม่มาเลี้ยง รอให้เติบใหญ่ จนวันหนึ่งมันอาจหนีตามแมวตัวไหนไปก็ไม่เป็นไร แต่หลายตัวก็อยู่จนเฒ่าจนแก่

*************

บ่ายวันหนึ่งคุณยายนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน คนแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาโปะยาสลบ แล้วกระชากสร้อยคอทองที่ท่านใส่อยู่ แล้วหายไป...ฉันช็อก

...สร้อยน่ะไม่เป็นไรหรอก...

ฉันถามตัวเองว่า "มีด้วยหรือ คนที่ทำดีกับทุกคนขนาดนี้ แต่ก็ยังเป็นผู้ถูกทำร้าย?"

************
ช่วงนี้เศร้าบ่อยนะคะ โทษที

Rule Followers

2006-08-06T03:44:00.000-07:00

แมวสามสี (หรือมันอาจจะมีสีมากกว่านั้นก็ได้ ไม่ได้นับอย่างละเอียด) ตัวหนึ่ง นอนแผ่อยู่บนทางเท้า ขวางหน้าฉันซึ่งกำลังจะเดินไปลงเรือข้ามฟากที่ท่าพระจันทร์

คนที่เดินอยู่แถวนั้นฉันว่ามีอยู่ประมาณห้าแสนได้ ยิ่งเวลาเที่ยงแบบนี้ มันจะถูกเหยียบเอาง่ายๆ ฉันก็เลยคว้ามันไปวางไว้ในที่ๆ น่าจะปลอดภัยกว่าที่มันนอนอยู่ตอนนี้

พอหันไปดูอีกที อ้าว! มันเดินกลับไปนอนที่เดิมอีกแล้ว (ซึ่งอยู่กึ่งกลางทางเดินที่มีคนย้วยเยี้ย) นอนขวางทางไม่เกรงกลัวอะไรเลย แปลกแมวจริง

จำได้ว่าสุดสัปดาห์หนึ่งที่ฉันไปเที่ยวหัวหิน ฉันนั่งดูฝูงปูลมสีขาว แกล้งขยับมือไปไกล้พื้นทรายให้มันตกใจเล่น พอมันตกใจมันก็หยุดชะงักทุกตัว ทำทีเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่มีปูอยู่ตัวหนึ่ง มันไม่ยอมหยุด เดินดุ๊กดิ๊กไปข้างหน้า ผ่าเหล่าผ่ากอปูตัวอื่นๆ แปลกปูจริงๆ

นึกหวนไปไกลกว่านั้น ตอนฉันไปภูเก็ต มีหมาตัวหนึ่งหน้าศาลาว่าการเมืองภูเก็ตก็ชอบนอนกลางถนนเหมือนกัน แต่กลางถนนที่ว่านี้คือ 'กลางถนน' จริงๆ แถมยังทำท่าทางเอกขเนกมีความสุข วินมอเตอร์ไซค์แถวนั้นบอกว่า "ตัวนี้มันเป็นอย่างนี้แหละ" พลางเล่าว่าเจ้าหมาตัวนี้ดังมาก เคยออกทีวี เคยลงหนังสือพิมพ์ด้วยแปลกหมาจริง

*************

เมื่อประมาณเดือนสองเดือนที่ผ่านมา ขณะเดินผ่านหน้าธนาคารในตอนสายๆ แมวตัวหนึ่ง สีขาว ลายจุดดำ ตัวมันเปื้อนเลือดสีแดงผาก ขยับไปมากึ่งยืนกึ่งนอน หายใจพะงาบอยู่ตรงทางเข้าหน้าธนาคารนั้น หมาตัวหนึ่งเดินเข้าไปไกล้ๆ เจ้าแมวเหมือนพยายามจะทำอะไรซักอย่างแต่ก็ทำไม่ได้ เลือดข้นๆ ของเจ้าแมวไหลไม่หยุด

คงเป็นรถยนต์ซักคันที่มองไม่เห็นมัน เลี้ยวเข้าธนาคารไปและชนมันเข้า ทำให้มันต้องหมดลมหายใจในอีกไม่ช้านี้แล้ว

*************

มนุษย์มีชีวิตอยู่ร่วมกับหมาแมวมาตั้งแต่จำความได้ แต่ใครกันที่ไปกำหนดและสร้างกฎเกณฑ์ว่าตรงนี้คือถนน ตรงนั้นคือทางม้าลาย แล้วคนก็ควรจะข้ามตรงทางม้าลาย และเดินในเวลาที่ 'ปลอดภัย' หรือในเวลาที่ 'ควร' จะเดิน

เจ้าหมาเจ้าแมวเหล่านั้น ไม่ได้มีส่วนออกความเห็นเลยว่าควรจะมี หรือควรจะทำตามกฎนั้นด้วย

ทั้งที่มันก็เกิดมาบนโลกใบนี้เหมือนๆ กัน

Memories

2006-08-01T01:00:00.000-07:00

มีคนสงสัยออกมาดังๆ ว่า ทำไมทุกคนต้องมี blog เป็นของตัวเอง
แต่นั่นไม่ใช่คำถามหลักของคนทำ blog บางคน ก่อนเขาจะทำบล็อกขึ้นมาเขาไม่ได้ตั้งคำถามว่า "ทำไมใครๆ ก็มีบล็อก? (ก็เลยต้องมีบ้าง) " แต่เขาถามตัวเองว่า เออ นี่น่าจะเป็นที่บันทึกอะไรๆ ที่เราคิดเราเห็นในวันนี้
การถามว่าทำไมใครๆ ก็มีบล็อก ก็เหมือนการถามว่าทำไมต้องติดแอร์ที่บ้าน หรือทำไมต้องใส่เสื้อสีแดงตลอดเวลาบางทีคนที่ทำเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ติดแอร์เพราะทุกบ้านติดแอร์ หรือไม่ได้ใส่เสื้อสีแดง เพราะทุกคนใส่เสื้อสีแดง

ฉันเริ่มเขียนไดอารี่ของตัวเองครั้งแรกตอนอยู่ ป.3 เริ่มมีกล้องเป็นของตัวเองตอนอยู่ ม.ต้น
เป็นกล้องคอมแพ็กห่วยๆ แต่หลายภาพธรรมดาๆ นั้นฉันก็ชอบอยู่มากหลายๆ ภาพ
เป็นไดอารี่ที่พร่ำพรรณา มีคำหยาบบ้าง แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะมีแค่ฉันที่ได้อ่าน หรือไม่ก็มีคนที่เราไว้ใจที่ได้อ่านมันด้วย ถ้าเราต้องการจะแบ่งปันกับเขา

เมื่อมี Blog บนอินเทอร์เน็ต มันก็เป็นไดอารี่ชั้นดี เขียนบันทึกได้ โหลดรูปที่เราถ่ายและประทับใจไว้ได้
แล้วถ้าจะมีคนมาแชร์มาอ่านด้วย นั่นคือคนที่เจ้าของบล็อกอยากให้อ่าน
*****************
ขอโทษด้วยสำหรับบางคนที่ได้อ่านบล็อกฉันโดยบังเอิญ แล้วรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ฉันเขียน
เพราะว่าฉันไม่ได้เขียนเผื่อให้ 'ทุกๆ คน' อ่านนี่นา
*****************

คุณจำอะไรเกี่ยวกับตัวคุณได้บ้าง?
ตอนอนุบาลร้องไห้หาแม่ ตอนประถมแข่งกีฬาแฮนบอล ตอนมหา'ลัยไปออกค่ายและอื่นๆ

เวลาฉันหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ออกมาดู ก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆ แม้จะดูบ่อยจนจำได้ ก็ยังดูอยู่อย่างนั้น บางรูปที่ไม่ค่อยได้ดู พอพลิกมันขึ้นมาก็จะตกใจว่า เฮ้ย ฉันถ่ายรูปนี้ไว้ด้วยเหรอ ความทรงจำที่คุณเก็บไว้ในลิ้นชักที่ลึกที่สุดก็เกิดภาพเป็นฉากๆๆๆ บนหัวสมอง
สำหรับฉันแล้วการเขียนบันทึกแต่ละครั้ง จะทำให้คุณเม็มมันไว้ในหัวสมองว่า ฉันเป็นคนแบบนี้ ฉันเคยคิดแบบนี้

โดยเฉพาะภาพถ่าย

จนนานวันไป เราอาจจำได้แต่สิ่งที่อยู่ในภาพ แต่ความทรงจำอื่นๆ เกี่ยวเนื่องกับภาพนั้น เช่นเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น เกิดอะไรต่อหลังเหตุการณ์ในภาพ หรือกระทั่งลืมว่า เราในภาพ กำลังคิดอะไรอยู่
ฉันแทบไม่เคยสะสมอะไรเลย ซีดีเพลง ดีวีดี วีซีดี ของอื่นๆ ก็โละทิ้งไปบ่อยๆ ที่บ้านว่างเปล่า เพื่อนบางคนแซวว่าเป็นมินิมัลลิสท์-ไม่ใช่เพราะสไตล์การตกแต่งหรอกนะคะ แต่เพราะมันโล่งไม่มีอะไรเลย กระทั่งหนังสือ ฉันก็ย้ายออกไปที่อื่นทุกๆ ปี

แต่ภาพถ่ายกับบันทึกประจำวันยังคงเป็นสิ่งที่ฉันเก็บไว้ให้ได้มากที่สุด
ไว้รอให้ทำใจได้แล้ว จะขนไปทิ้งให้หมดในวันใดวันหนึ่ง

เอาให้ลืมไปเลยว่าตัวเองเคยทำอะไรมาบ้าง

Lost In Conversation

2006-07-31T00:11:00.000-07:00

หนังเรื่อง Before sunrise และภาคต่อของมันที่ชื่อ Before Sunset เป็นหนังที่มหัศจรรย์มากคิดดู, เรื่องทั้งเรื่องดำเนินไปเรื่อยไม่หยุดโดยตัวเอกแค่ 2 คน เขาและเธอเจอกันในฐานะคนแปลกหน้า ต่อมาใช้เวลาด้วยกันแลกเปลี่ยนบทสนทนา และก็...(ขอให้คุณ
จินตนาการตรงนี้เอาเอง) ก่อนที่จะต้องจากกันไปดำเนินชีวิตของตัวเองต่อ
แต่บังเอิญเธอเป็นคนฉลาด และเขาก็เป็นคนสมาร์ททั้งสองจึงคุยกันได้ไม่หยุด บทสนทนาแล้ว ...บทสนทนาเล่า
*************
หากวันใดวันหนึ่งพวกเราเป็นโรคหมดความทรงจำ หรือเป็นคนที่เกิดมาทุกๆ วันแล้วลืมเรื่องที่เคยผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เราอาจจะเริ่มรู้สึกว่า "จะพูดเรื่องอะไรดี?" เมื่ออยากจะคุยกับใครซักคน ยาวๆ
หนัง เพลง หนังสือ เพลง หนังสือ หนัง พวกเรายกสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาพูดเสมอเพื่อสร้างบทสนทนา************
คุณเคยรู้สึกเบื่อไหม เกิดไม่อยากพูดถึงเจ้าสิ่งเหล่านั้น หนัง เพลง หนังสือ
คนที่เราอยากคุยด้วยมากที่สุดในโลก ยืนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว คุณอยากบอกอะไรเขามากที่สุด

ยังดีที่นางเอกกับพระเอกของ Before Sunrise มีเวลาด้วยกันจนกระทั่งถึงเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้น
เพราะถ้ามีเวลาน้อยกว่านั้น เธออาจจะไม่ยกเอาเรื่องปฎิวัติฝรั่งเศสหรือเขาอาจจะไม่ยกเรื่องราวของวรรณกรรมขึ้นมาพูดเพียงเท่านั้นหรอก

ฉันสงสัยว่าถ้าเกิดมาบนโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าหนังเพลงหนังสือ
แล้วเขาจะพูดกับฉันเรื่องอะไรบ้าง?

Being Somebody (2)

2006-07-30T23:20:00.000-07:00

และแล้วก็โหลดรูปเรื่อง Being Somebody ได้
รูปนี้ฉันถ่ายในนิทรรศการศิลปะที่ชื่อว่า อัตลักษณ์ปะทะโกกาภิวัฒน์
ชายคนนี้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ในหอศิลป์เจ้าฟ้า
ตัวเขามีแต่ป้ายยี่ห้อต่างๆ ปิดคลุมทั่วร่างกาย จริงๆ ก็เรียกไม่ได้ว่าเป็น "ยี่ห้อ" เพราะหลายชิ้นเป็นป้ายขององค์กรทางรัฐและเอกชนต่างๆ
*********
บางที การสังกัดใดๆ ก็ตาม แม้จะโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว มันอาจทำให้ตัวเราหนักเกินไปที่จะเดิน หรือถ้าจะมองไปทิศทางใด ก็ไม่ถนัดถนี่อย่างที่ควรจะเป็น
*********
สวัสดีวันจันทร์ค่ะ

Being Somebody

2006-07-28T03:11:00.000-07:00

รถเข็นขายบะหมี่เล็กๆ จอดอยู่หน้าออฟฟิศ ไม่ค่อยมีฝูงคนมหาศาลมานั่งกินบนฟุตบาตเหมือนที่เราเห็นตามหน้าออฟฟิศทั่วๆ ไป เนื่องจากว่าบะหมี่เจ้าหน้ามีเพียงเก้าอี้ไม่มีพนักไม่กี่ตัววางเรียงรายอยู่ ไม่มีโต๊ะ คนเลยเลือกที่จะซื้อหิ้วเป็นถุงขึ้นไปกินบนตึกโน่นบะหมี่แบบนี้เป็นมื้อเที่ยงที่วิเศษมากกกกกก*****************
วันหนึ่งฉันนั่งลงกินที่ตรงนั้น (เรื่องของเรื่องคือขี้เกียจล้างชามเอง) เก้าอี้ข้างๆ มีคุณลุงคนหนึ่งมานั่งสาวบะหมี่กินอย่างอารมณ์ดี
"นี่หนู" คุณลุงเริ่มชวนคุย "หนูทำงานที่ตึกนี้เหรอ ทำอะไรล่ะ"
"...." ฉันคิดในใจว่าควรจะตอบรูปแบบไหนถึงจะเวิร์ก
"ทำหนังสือค่ะ"
"เหรอ... เอ้อ ก็คงดีนะ" ลุงพยักหน้าหงึก
"นี่ หลานลุงน่ะ ทำไปรษณีย์นะ ดีเนอะ" คุณลุงพูดและยิ้มแบบภูมิอกภูมิใจ ฉันขอบอกว่าก็อินตาม รู้สึกว่าถ้าฉันมีลุงที่กำลังภูมิใจในสิ่งที่ฉันทำอยู่ และพูดอวดกับใครๆ ได้แบบเดียวกันนี้ก็คงดี ดูเป็นหลานที่ดี
*******************
คุณลุงคนนั้นทำให้ฉันเบลอไปชั่วขณะ เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า แล้วอาชีพที่ฉันทำอยู่มันเป็นยังไงกันนะ พยายามมองมุมอื่นๆ ที่ไม่เคยคิดและตั้งคำถาม*******************
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่สังคมบอกว่าอาชีพบางอาชีพนั้นมีเกียรติมากกว่าอาชีพอื่นๆ อาชีพบางอาชีพหรืองานบางงาน ทำให้เราดูเป็น 'Somebody' ขึ้นมาทันที
หลายคนเจ็บปวดเพราะ 'รสนิยม' ของสังคมบอกว่าสิ่งนั้นกำลังคูล สิ่งนี้ทำแล้วจะทำให้กลายเป็น Somebody
*******************
รุ่นพี่อาวุโสคนหนึ่งบอกกับฉันไว้นานแล้วว่า คนตัดฟืนอาจเป็นคนที่รู้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกก็ได้
เขาอาจมีความคิดที่ดี แต่ไม่จำเป็นจะต้องผันตัวเองให้เป็น Somebody
เพราะความรู้ที่เขามี หรือสิ่งที่เขาทำ จะกระจายแพร่งพรายออกไปเอง
แม้มันอาจต้องใช้เวลานานนับศตวรรษก็ตามที
******************
ขอบอกว่าจะโหลดรูปประกอบ (จริงๆ ความตั้งใจคือเขียนบางอย่าง 'เพื่อประกอบรุป') แต่โหลดไม่ติดอีกแล้ว
ไม่อยากเสียเวลากับการทำบล็อก
ไว้มาโหลดวันพรุ่งนี้ต่อแล้วกัน

"I'm Sorry"

2006-07-27T00:53:00.000-07:00

ถึงกวาง (เอ่อ ใครที่ไม่ได้ชื่อกวางก็อ่านได้นะ)
เราไม่รู้ว่ากวางจะได้อ่านสิ่งที่เราเขียนอยู่นี้หรือเปล่า แต่เราก็อยากเขียนอะไรแบบนี้เสียที
เราอยากขอโทษ
ดูเหมือนเราจะสื่อสารอะไรที่ไม่เคยทำให้กวางเข้าใจได้ มัวแต่พูดอ้อมๆ ค้อมๆ หรือบอกให้ดูประโยคนั้น ดูประโยคนี้อยู่ตลอดเวลา
เหมือนกับเมื่อวันก่อน เราอยากให้กวางอ่าน 'ประโยคสุดท้าย' ในเรื่อง Waiting for someone ที่เขียนไว้ในบล็อกนี้ ที่ว่า "บางครั้งฉันมารู้ตัวทีหลังว่าตัวเองทำให้คนที่เรารักหรือคนข้างๆ เราเจ็บปวดอยู่บ่อยๆ เกิดขึ้นอย่างนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" นั่นคือสิ่งที่เราอยากบอกกวางให้รู้เกี่ยวกับความรู้สึกของเรา
เราขอโทษกับสิ่งแย่ๆ ที่เราทำไปนะ เราจำได้ว่าตัวเองไม่เคยพูดคำว่าขอโทษตรงๆ กับกวางเลย
**************
กวางจำวิวหลังบ้านเราได้หรือเปล่า ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะเรากับแม่เอาตาข่ายมาขึงกันนกพิราบที่ชอบเข้ามาทำเลอะเทอะและเข้ามาทำรังออกลูกที่หลังบ้านเราประจำ
วิวที่เห็นไม่ค่อยชัดอีกต่อไป
เราเข้าใจว่าทุกสถานที่บนโลกนี้เป็น 'บ้าน' ของทุกคน เราไม่ควรจะกักพื้นที่นี้ให้เป็นแค่ของเรา แต่เราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับฝูงนกพิราบมากมายกับสิ่งปฎิกูลของมัน
เรากับแม่ไม่อยากคอยเอาเศษกิ่งไม้กับเศษไม้ลูกชิ้นปิ้งที่แม่นกคาบมาทำรังทิ้งไปแล้วก็ทิ้งไป เพราะเรารู้ว่าแม่นกมันก็จะคาบมาใส่แล้ว...ใส่อีก ทำแล้วเราก็เศร้าทุกครั้ง
เรากับแม่เลยเลือกที่จะเอาตาข่ายมาขึงแทน กันไม่ให้มันเข้ามา
**************
ตอนนี้ไม่มีนกพิราบหลังบ้านซักตัว แต่บรรยากาศมันก็เหงาวังเวงชอบกล

ฉันเห็น ฉันเป็น (และกิน) ...มาแล้ว

2006-07-26T03:14:00.000-07:00

ขนมทาโกะยากิในภาพนี้ถ่ายที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ ในซอยข้างร้านกาแฟ Mr.Bean สีลม
มีช่วงหนึ่งซึ่งก็ไม่นานมานี้เอง ฉันจะบ้าไปแวะสถานีบีทีเอส ศาลาแดง ก่อนกลับบ้าน เพื่อไปกินทาโกะยากิที่อร่อยที่หนึ่งที่อยู่ในละแวกเมือง (และแน่นอน กะแวะไปกินมอคค่าร้อนที่มิสเตอร์บีนด้วย) มันก็คือเจ้าทาโกะในภาพนี้แหละ สาวในร้านปิ้งมันร้อนๆ เสมอเพราะมีลูกค้าทยอยมาซิ้อไม่ขาด
J'ai vu
Tant de mers tant de rivages
Tant de ciels de paysages
เพลงของลิซ่าโอโนะ บอกอย่างนั้น บอกว่า "ฉันเห็นทะเลมาก็มาก เห็นชายฝั่งสวยๆ มาก็เยอะ" รวมถึงเห็นท้องฟ้าและทิวทัศน์ในหลายๆ ที่ด้วย*****************
ตอนนี้ฉันกำลังลดน้ำหนักตัวเอง ก่อนหน้านี้ไม่เคยหาเหตุผลดีๆ มาสนับสนุนให้ทำมันอย่างจริงจังได้เลย
จนถึงวันนี้เอง
*****************
ฉันไม่ได้ใช้แรงงานเท่าที่มนุษย์ควรจะใช้ อย่างมาก ก็แค่ขยับนิ้วไปมาพิมพ์ตัวอักษรจำนวนหนึ่งลงบนคีย์บอร์ดหรือมากกว่านั้นคือเดินจากรถสถานีไฟฟ้าใต้ดินแล้วเดินต่อกลับบ้าน หรือเดินอ้อยอิ่งดูตึกเซ็นทรัลเวิลด์กำลังบูรณะใหม่ (ซึ่งล่าสุดฉันลองไปเดินดูรอบๆ แล้วรู้สึกเหมือนการมาเดินตรงนี้เป็นเหมือน 'ภาพฝัน' มากขึ้นทุกทีๆ ...มันสวยเกินไปรึเปล่าเนี่ย? ฉันนึกในใจ)
ฉันไม่ได้ใช้แรงงานเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะใช้ ดังนั้น ฉันก็ไม่ควรได้รับอนุญาตให้ 'กิน' อะไรที่มากเกินความต้องการของชีวิต
วันๆ ไม่ได้ทำอะไร ริอ่านจะกินข้าวมากมายถึงสามมื้อเลยหรือ ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ นะ
****************
ทุกครั้งที่ฉันเดินผ่านอาหารหอมฉุย ทั้งต้มยำทะเล หมูปิ้ง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ (ตอนนี้ได้กลิ่นอะไรก็หอมไปหมดแหละ หลังจากฉันตัดสินใจกินข้าวเที่ยงแค่มื้อเดียวต่อวัน) หรือกระทั่งทาโกะยากิ
ฉันบอกตัวเองได้เลยว่า (ทั้งนี้เพื่อให้การลดน้ำหนักเป็นไปอย่างเคร่งครัด!)ก็ฉันก็เคยรับรู้มาหมดแล้วนี่นา ว่ารสชาติของอาหารเหล่านั้นมันเป็นยังไงงั้นก็ไม่เห็นมีเหตุผลต้องกินอีกเลยนี่นา?
Mais mon coeur lui me murmureQu'il y a tant de reves a vivre encore ผู้หญิงที่ชื่อลิซ่า โอโนะ ยังบอกอีกว่า
ยังมีฝันอื่นๆ ที่ต้องทำ (ให้เป็นจริงให้ได้)
อีกเยอะ...

Unconditional Give (2)

2006-07-25T21:20:00.000-07:00

นี่คือภาพที่เราตั้งใจจะใส่ไว้ในเรื่อง Unconditional Give เมื่อวานนี้ แต่ใส่ไม่ได้
ขอใส่ไว้ตรงนี้ตอนนี้แล้วกัน

Unconditional Give

2006-07-25T04:53:00.000-07:00

หมาสองตัวนี้มีอยู่จริง
ฉันเห็นหมาสองตัวนี้นอนคู่กันเสมอที่ป้ายรถเมล์ (ใช่ นอกจากฉันอยู่แฟลตแล้ว ฉันยังใช้รถเมล์เป็นพาหนะด้วย) ตรงข้ามห้างมาบุญครอง จ้างให้ก็ไม่กล้าเข้าไปเปิดดูมันหรอกค่ะ ว่ามันเป็นผู้ชายหนึ่งตัว กับเป็นผู้หญิงหนึ่งตัว หรือเปล่า? แต่มันจะอยู่ด้วยกันเสมอ จริงๆ
*********
ค่ำหนึ่ง ฉันเห็นแค่ตัวสีดำตัวเดียว อยู่ที่ป้ายรถเมล์ อยู่ๆ ก็รู้สึกเศร้ามากชั่ววูบหนึ่ง"แล้วอีกตัวไปไหนแล้วล่ะ?" ฉันถามตัวเอง
2 นาทีต่อมา เจ้าตัวสีขาวลายจุดมันเดินกระด้อกกระแด้กมานอนแปะอยู่ข้างๆ เพื่อนคู่ใจมัน
และฉันก็ยิ้มออก
*********
เมื่อตอนบ่ายคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในออฟฟิศแล้วถามถึงกิจกรรมวันแม่
ทำนองว่า ควรจะพาแม่ไปทำอะไร ที่ไหน อย่างไร จึงจะฮิพ ตามสไตล์นิตยสารผู้หญิงๆ เพราะเขาจะต้องรวบรวมเพื่อเขียนแนะนำคนอ่านในวันแม่ที่จะถึงนี้
ฉันแนะนำไปว่าพาแม่ไปโรงแรม 'บันยันทรี' ดีไหม เพราะที่นั่นจะลดราคาบุฟเฟ่ต์ เสียเงิน 1 คนจะฟรีอีกหนึ่งคน หากพาคุณแม่ไปในเทศกาลวันแม่พอดี แถมที่นั่นยังมีกระถางต้นมะลิพร้อมดอกสีขาวสวยมอบให้กับคุณแม่คุณอีกด้วย ฉันเคยพาแม่ไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน-ตอนที่ได้เงินเดือนเป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก
หลายคนถกเถียงกันและนำเสนอหลายๆ ที่ แล้วใครคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า ที่บันยันทรีดูเกินความจริง ดูเวอร์ไปนิดนึง จริงๆ แล้วใช้คำไหนก็ไม่รู้ซึ่ง (ก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าทำไมถึง) กระทบต่อมจิตใจฉันเข้าให้ราวกับซีดานถูกมาเตรัซซี่หยามเกียรติ
ฉันไม่ได้เหม่งหัวเข้าที่อกเขาหรอก แต่พูดแซงขึ้นมาว่า "นี่แม่นะ จะไม่ลงทุนกันหน่อยเรอะไง" ฉันหมายถึงว่าแม่เลี้ยงคุณมาจนป่านนี้ แค่นี้ต้องลังเลด้วยเหรอ
*********
ไม่ว่าจะวันเกิดหรือวันแม่หรือวันไหน ถ้าจะทำอะไรให้แม่ ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเท่าไหร่ (โอเค ถึงแม้พอจ่ายไปแล้วจะแอบบ่นออดๆ แอดๆ ก็ตามที)
ไม่เคยคิดว่าฉันต้องเสียเงินเท่าไหร่ เสียเวลาเท่าไหร่ เพื่อนำสิ่งนั้นมาให้
********
อย่าเพิ่งอ้วกนะคะ ฉันก็ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก

Waiting for someone

2006-07-24T23:40:00.000-07:00

ช่วงนี้ฉันแวะทักทายแมวที่ยืนหรือนอนเล่นอยู่ทั่วไปตามที่ต่างๆ อยู่บ่อยๆ ระหว่างเดินอยู่ตามทางกลับบ้าน ฉันเจอแมวบางตัวที่มักประจำอยู่ในที่ของมันเสมอ บางตัวก็โผล่ออกมาตรงนั้นตรงนี้บ้างโดยไม่ได้คาดหมายสิ่งที่ฉันทำก็คือก้มตัวลง เอานิ้วชี้ชี้ไปที่ไกล้จมูกของมัน จากที่มันทำหน้าเฉยชา มันจะยื่นจมูกมาสนใจฉัน จากนั้นฉันจึงได้ที ใช้นิ้วทั้งหมดเกาคางให้พวกมันอย่างสนุกสนาน
ผลก็คือพวกมันทุกตัวชอบมาก ฉันเกาคางมันเล่นอยู่นาน ในขณะที่พวกมันก็เลื้อยกลิ้งไปมาบนถนนอย่างชอบอกชอบใจแต่อย่างว่า พวกมันก็อยู่ที่ริมทาง จะหิ้วกลับบ้านไปด้วยก็ไม่ได้ (ฉันอยู่แฟลต ซึ่งห้ามเลี้ยงสัตว์ใดๆ ทั้งสิ้น) ก็เลยต้องทำใจจากมันไปทุกครั้งตอนเดินจากมา ฉันเห็นพวกมันยืนเหลียวหลังมาทำหน้าจ๋อยๆ ประมาณว่า อ้าว มาเล่นกับเค้านิดเดียวแล้วก็จากไปงั้นเหรอ? (ข้าวเข้อวก็ไม่เคยเอามาให้กินอีกต่างหาก ยัย
คนนี้) ฉันก็เจ็บปวดไม่ต่างจากมันนะ ที่ต้องเดินออกมาอย่างนั้นทุกครั้ง
Somtimes I feel like i don't have a partner. Sometimes I feel like,my only friend is the city I'm livingTogether, we cry.
เวลาอยู่ที่ร้านกาแฟ ฉันไปถึงที่นั่นคนเดียวเสมอ สั่งมอคค่าร้อน และทำท่าเหมือนนั่งรอใครบางคนอยู่บางครั้งก็มีคนอีกคนมานั่งด้วย บางครั้งก็มีอีกหลายคนมานั่งด้วยกันเป็นกลุ่ม แต่บางครั้ง ฉันก็นั่งอยู่คนเดียวอย่างนั้น รอเวลากาแฟหมด และหยิบกระเป๋าเดินออกมา
I don't ever wanna feel like I did that day. Take me to the place I love, take me all the way.
บางครั้งฉันมารู้ตัวทีหลังว่าตัวเองทำให้คนที่เรารักหรือคนข้างๆ เราเจ็บปวดอยู่บ่อยๆเกิดขึ้นอย่างนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า